در دوران پسا 7 اکتبر 2023، اسرائیل به دلیل کنش سلبی فزاینده، در عرصه تجارت و دسترسی به تسلیحات، محدود شده است و بر همین اساس، رگه‌هایی از چرخش به سمت اقتصادی با ویژگی‌های خوداتکایی را دنبال می‌کند. بنیامین نتانیاهو نخست وزیر اسراییل در سپتامبر ۲۰۲۵، از این حالت به «اَبَر اسپارت» تعبیر کرد. این مقاله میخواهد نشان دهد که آیا «ابر اسپارت» را می‌توان به‌عنوان یک دکترین راهبردی تحلیل کرد و چه نسبتی با مفهوم خوداتکایی راهبردی دارد. به همین دلیل، مقاله از سطح توصیف یک سیاست فراتر می‌رود و در پی تبیین یک دکترین راهبردی است و از این جهت، مقاله از توصیف، به نوعی نظریه‌پردازی محدود نزدیک می‌شود. در این مقاله، «دکترین ابر اسپارت» متغیر مرکزی است و بر همین اساس، پرسش اصلی این است که «دکترین ابر اسپارت چگونه می‌تواند الگوی نوظهور خوداتکایی راهبردی اسرائیل را تبیین کند؟» در این مقاله تبیین می‌شود که ابر اسپارت، صرفاً یک استعاره تاریخی نیست، بلکه بیانگر یک دکترین امنیتی و راهبردی جدید است که بر خوداتکایی، استقلال راهبردی، بسیج دائمی و آمادگی برای تحمل انزوای بین‌المللی تأکید دارد و چگونگی اثرگذاری بر راهبرد امنیت ملی، تصمیم‌گیری راهبردی و ساخت قدرت اسرائیل را نشان می دهد. یافته اصلی این مقاله این است که دکترین ابر اسپارت، نشان‌دهنده گذار راهبرد امنیتی اسرائیل از اتکای گسترده به حمایت خارجی به سوی الگویی است که بر خوداتکایی دفاعی، استقلال تصمیم‌گیری، تاب‌آوری ملی و برتری فناورانه تأکید می‌کند. اما پاشنه آشیل اسراییل در این دکترین، وابستگی شدید آن به عنوان یک آسیب‌پذیری استراتژیک است.