داشتن کارکنانی فعال و پویا در کنار فنّاوری، در رشد و بالندگی سازمانی و توان پاسخ به نیازمندیهای جامعه بسیار تأثیرگذار است. هدف این پژوهش شناسایی ابعاد، مؤلفهها و شاخصهای تربیت حرفهای پلیس بر اساس پژوهشهای علمی انجام شده تاکنون است.
روش: از نظر هدف از نوع مطالعات کاربردی و به لحاظ روش در زمره پژوهشهای کیفی است که به روش مرور نظاممند با تکنیک فراترکیب انجام شد. پژوهشهای مرتبط با موضوع از پایگاههای اطلاعات علمی گوگل اسکالر، جهاد دانشگاهی، نشریات فراجا و سایر منابع داخلی و خارجی جمعآوری شد. مقالات خارجی بین بازه زمانی ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۲ و داخلی در بازه زمانی ۱۳۹۴ تا ۱۴۰۲ تحلیل و از الگوی هفتمرحلهای سندلوسکی و باروسو پیروی شد. باتوجهبه معیارها تعداد ۲۲۵ مقاله بعد از پالایش اولیه استخراج و از بین این مقالات با بررسی عناوین مرتبط با کلیدواژههای پژوهش، شامل تربیت، حرفهای گرایی، و پلیس در متن چکیدهها و عنوان که تربیت حرفهای را پوشش میدادند، شناسایی و در نهایت تعداد ۴۰ مقاله (۱۵ مقاله انگلیسی و ۲۵ مقاله فارسی) برای تحلیل نهایی انتخاب شدند.
یافتهها: بر اساس یافتهها، ابعاد و مؤلفههای تربیت حرفهای شامل ۹ بعد و ۴۹ مؤلفه احصا شدند و برایناساس مدل تربیت حرفهای استخراج و اعتبارسنجی شد.
نتیجهگیری: تربیت حرفهای کارکنان پلیس شامل ابعاد؛ شایستگیهای مربی، تغییر در الگوی برنامه درسی، ویژگیهای آموزش، اعتماد و مشروعیت، پاسخگویی و مسئولیتپذیری، استقلال و اختیار در تصمیمگیری، فرهنگسازمانی، منابع انسانی و مدیریت و رهبری به دست آمدند که میتواند بهعنوان مبنایی در سیاستگذاریهای تربیتی کارکنان پلیس مورداستفاده قرار گیرد.
امیری، موسی؛ شهنوازی، عباس وشهنوازی، حسن (۱۳۹۵)، «بررسی نقش اخلاق حرفهای مدیران بر ارتقای مسئولیت اجتماعی پلیس راهور ناجا»، فصلنامه علمی راهور،۵(۱۹)، صص ۴۹-۶۸.
بندلی زاده، فاطمه؛ رضایی، صادق و ایمانی، محسن (۱۴۰۲)، «راهبردها و روشهای تربیت دینی از دیدگاه امام موسی صدر»، مطالعات بینرشتهای دانش راهبردی، ۱۳(۵۱)، صص ۲۰۳-۱۸۳.
ترابی، یوسف (۱۴۰۱)، «آموزش و تربیت سیاسی پلیس در ایران»، فصلنامه مدیریت بر آموزش انتظامی، (۵۸)، صص ۴۰-۱۱.
ترابی، یوسف (۱۳۸۳)، «اخلاق حرفهای پلیس در پرتو سخنان مقام معظم رهبری و فرماندهی کل قوا»، فصلنامه دانش انتظامی،۶(۲)، صص ۱۳-۷.
حسینی، ناهید و شایگان، فریبا (۱۳۹۸)، «راهبرد تربیت دینی و اجتماعی نیروی انتظامی از دیدگاه مقام معظم رهبری»، فصلنامه بصیرت و تربیت اسلامی،۱۶(۵۰)، صص ۶۸-۴۱.
حکیم، محسن؛ سلطانی، محمدرضا و آرش، مجید (۱۴۰۳)، «طراحی نظام آموزش و تربیت مدیران راهبردی با استفاده از تکنیک Smart PLS مطالعه موردی: سازمانهای جمهوری عراق»، مطالعات بینرشتهای دانش راهبردی، ۱۴(۵۷)، صص ۳۴-۷.
رضاپور، ایرج؛ شجاعی، علیاصغر و حسینی درونکلایی، سیده زهرا (۱۴۰۲)، «عوامل و شاخصهای تأثیرگذار بر نظام تربیت آموزش پلیس در جمهوری اسلامی ایران»، فصلنامه مطالعات مدیریت بر آموزش انتظامی،۱۶(۶۱)، صص ۱۸۴-۱۵۳.
سالاری، علیمحمد (۱۳۹۷)، «ارائه الگوی راهبردی تربیت نیروی انسانی متناسب با چابک و حرفهایسازی ناجا»، رساله دکتری، دانشگاه عالی دفاع ملی.
صحاف، محمدرضا (۱۳۹۵)، «شرح وظایف معاونت تربیت و آموزش ناجا»، تهران. انتشارات معاونت تربیت و آموزش ناجا.
عصار، محمدتقی؛ فضائلی، احمد و هاشمی فخر، صدیقه (۱۳۹۲)، «لگوی راهبردی آموزش پلیس حرفهای ناجا بر اساس متغیرهای محتوامحور»، فصلنامه پژوهشهای انتظام اجتماعی،۵(۲)، صص ۴۲ -۷.
کراتکوسکی، پیتر سی؛ داس، دلیپ کی (۱۳۹۳)، «تربیت و آموزش پلیس در جهان. ترجمه: علیاکبر پژوهان منش»، تهران. انتشارات معاونت تربیت و آموزش ناجا.
کریمی، وحید؛ سلطانیان، جواد و باقری، محمدحسن (۱۴۰۳)، «مؤلفهها و شاخصهای آموزش مهارتمحور»، آموزش در علوم انتظامی، ۱۲(۳)، صص، ۲۲۰-۱۸۷.
کمالی، یحیی (۱۳۹۶)، «روششناسی فراترکیب و کاربرد آن در سیاستگذاری عمومی. فصلنامه سیاست»، مجله دانشکده حقوق و علوم سیاسی، ۳(۴۷)، صص ۷۲۱-۷۳۶.
والش، ویلیام اف و ویتو، جنارواف (۱۴۰۰)، «رهبری و مدیریت پلیس، رویکرد راهبردی در قرن بیست ویکم. ترجمه: ملیحه زارعی»، تهران. پژوهشکده مدیریت و منابع سازمانی، پژوهشگاه علوم انتظامی و مطالعات اجتماعی.
نعمتی، سعید (۱۳۸۷)، «آموزش پلیس: کاربست مدل آموزش بزرگسالان در آموزش پلیس»، تهران. واحد تحقیقات معاونت تربیت و آموزش ناجا.
ب- انگلیسی
McCann, L., & Granter, E. (2019). Beyond ‘blue-collar professionalism’: Continuity and change in the professionalization of uniformed emergency services work. Journal of Professions and Organization, 6 (2), 213–232.
Millet, V. (1997). Praying for community policing. California Law Review, 91, 1593–1635.
Morgan, M. M. (2022). Contradictions between community-oriented police training and paramilitary police training: Implications for police recruit mental health response training. Journal of Police and Criminal Psychology, 37, 876–891. https://link.springer.com/article/10.1007/s11896-022-09537-3
National Police Chiefs Council. (2016). Policing vision for 2025.Retrieved from http://www.npcc.police.uk/documents/policing%20vision.pdf
Neyroud, P. (2011). Review of police leadership and training. Home Office.
Reiner, R. (2010). The politics of the police (4th ed.). Oxford University Press.
Rogers, C., & Frevel, B. (2018). Introduction: Higher police education—an international perspective., Higher education and police (pp. 1–14). Palgrave Macmillan.
Staller, M. S., Koerner, S., Heil, V., et al. (2022). The structure and delivery of police use of force training: A German case study. European Journal of Security Research, 7, 87–112. https://doi.org/10.1007/s41125-021-00073-5
Sumina, E., Grischenko, L., & Sepiashvili, E. (2022). Features of training of police employee in the USA. Applied Psychology and Pedagogy, 97–106. https://doi.org/10.12737/2500-0543-2022-7-1-97-106
Vollmer, A. (1922). Aims and ideals of the police. Journal of the American Institute of Criminal Law and Criminology, 13, 251–257.
Williams, E., Norman, J., & Rowe, M. (2019). The police education qualification framework: A professional agenda or building professionals? Police Practice and Research, 20 (3), 259–272.
)